donderdag 31 januari 2013

Niet bezig met opruimen

Niet meer bezig met veel opruimen die dagen komen wel.
Momenteel bezig met 2 dingen die me echt bezighouden in mn hoofd.
Het feit dat ze niet even tegen ons gezegd hebben dat wonderdochter maar 3 maanden op de PSZ kan blijven want deze gaan waarschijnlijk in juni al sluiten. Hopelijk doet ze in die maanden een supersnelle ontwikkeling op in de spraak.
Ik kan of manlief op de vrije dagen er met haar uit sturen om een dorp verder te gaan om haar naar een andere PSZ te brengen.
Of op zoek gaan naar gastouders hier in het dorp, of haar dan tijdelijk weer even laten stoppen -.-
dilemma, mn hoofd ontploft van de zorgen als het gaat om mn kinderen.

Kind 2 wonderzoon, het gaat wel goed op zich hij zit echt boven het niveau van alle anderen maar zn tempo is zo laag dat hij het nu al best frustrerend vind andere bij te kunnen houden.
We hebben het zo lang mogelijk gerekt  om het te laten onderzoeken vanwege de stempel maar we willen ook niet dat hij eronder gaat lijden.
Ik herken het tempo probleem van mezelf, het vergeten van dingen en het moeilijke onthouden als er te veel op me af komt dat is frustrerend, ook het vele dromen hoort hier bij.
Ook dit ratelt door mn hoofd, gister even gekeken naar de stempel die bij deze symptomen zou kunnen horen en het komt helemaal overeen met ADD een erfelijke beperking tja het moet maar een naam hebben.
Ik zelf heb deze stempel nooit gehad omdat het schijnbaar een vrij nieuw iets is. 

Dus we gaan een onderzoek tegemoet zodat als er tegen die tijd nog subsidie bestaat voor deze rugzakjes zodat hij hulp kan krijgen om zn tempo te verbeteren.
Ik voelde me gefrustreerd en vermoeid na die beslissing alsof ik een gevecht heb geleverd voor niets.
Hoop dat ik me opwind om niets.

Ik ben anti medicatie wat kinderen betreft alleen hoog hoog noodzakelijk.
Ook hou ik niet van het labelen, het in aparte hokjes stoppen van kinderen die allemaal even talentvol zijn.
Waarom moeten we alles met een ziekte labelen? Het antwoord is er wel, en vrij simpel, geld,macht en tijd.
Het moet allemaal op hun manier, en dit mag niet veel tijd en geld kosten, volgens mij kost het labelen van kinderen en wat daarbij kijken komt heel veel tijd en geld maar goed. Hun plan.

Als ze aan mn kinderen komen komen ze aan mij, en dat lukt nu al zeker een week en duurt tot ik het halt toe roep.  Dus ja 40 zakken troep, eerst de troep in mij weg anders heb ik de energie niet :)


2 opmerkingen:

  1. Je blog raakt me. Hoe sta je zelf tegenover gastouders in je dorp. Als ik het opnieuw zou moeten doen, lijkt me dat zo mooi! Als het kleinschalig is tenminste.

    Kind 2 is misschien een laatbloeier. Ik herken er wel wat van mezelf is. En idd, ik ben een echt ADD-er ( met diagnose). Ik ben niet voor labeltjes maar als ik als tiener geweten had, dat ik het had was ik misschien wat zelfbewuster geweest en had ik meer tips en trucs toegepast. Het is niet erg om te weten dat je een beperking hebt.

    Rustig aan jij hè? Blijf je kinderen zien als wondertjes. Geniet van het moois dat je aan hen ziet. Liefs.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Gastouders lijkt me ook wel wat, iets kleinere groepjes.
      Die van 2 komt er wel met praten ze is er slim genoeg voor :)

      Het enige dat fijn is aan de labeltjes is dat ze iets meer rekening met je houden om je te helpen je aan te passen aan deze maatschappij. Ik heb de diagnose niet maar herken het wel ik ben daarbij een lichte borderliner en dat stukje heb ik nu behoorlijk last van want blijf hangen in gedachten en maak me samen met mn hormonen lekker druk :)

      Alle kinderen zijn wonderen met grote talenten zo jammer dat er met sommige niet veel gedaan worden..

      Dankjewel voor je reactie :) Liefs

      Verwijderen