donderdag 24 februari 2011

Kinderen zijn soms grote flapuiten

Voor je verder leest het is niet verstandig dit te lezen als je zwanger bent want het kan je bang en onzeker maken!
Ik kon afgelopen week wel door de grond zakken hier in het dorp woont een moeder met een zoontje en haar man nu zijn ze afgelopen zomer hun 2e kindje verloren. Nu is ze vind ik heeeel dapper geweest om mij te feliciteren met mijn baby op een of andere manier voel ik me een soort van schuldig als ik op t schoolplein sta met de kinderwagen ze gaat ook stevast en dat is logisch aan de andere kant van het plein staan. Super lief vrouwtje en heb iedere keer de neiging om haar een knuffel te geven.
Nou komen we haar met r zoontje tegen op de stoep ik achter de wagen zegt mn zoontje:
Kijk ik heb een baby! ........ ik kijk die moeder maar een beetje lachend aan ik denk dat ik er een kleur bij had maar goed hij is 5 en trots op zn zusje zegt dat zoontje van haar mag ik haar een keertje meenemen nou stond zelfs die moeder met r mond vol tanden.
Ik kan me niet voorstellen hoe die confrontatie telkens weer moet voelen voor haar.
Ik heb t erg met r te doen haar kindje leek zo gezond en heeft gewoon nog geen 24 uur geleeft.
Heb die zomer tranen met tuiten gelaten om die moeder en haar verlies ik had haar nog nooit gezien (deels toen mij hormonen) Maar toch iedere keer als ik haar zie kan ik het nog niet laten me iets van schuldig te voelen en waarvoor! Ik heb niets gedaan!
Zo dit moest even van me af.. pff best moeilijk maar mag niet zeuren zij heeft het moeilijker.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten